کیهان خدیو

کیهان خدیو. [ ک َ / ک ِ خ ِ / خ َ وْ ] (اِخ )به معنی بزرگ و صاحب و یگانه و پادشاه عالم و دنیا، چه کیهان به معنی دنیا و جهان و عالم، و خدیو به معنی پادشاه و صاحب و یگانه باشد، و این لفظ را به جز باری تعالی بر کسی دیگر اطلاق نکنند بر خلاف خدایگان . (برهان ). پادشاه عالم . (انجمن آرا) (آنندراج ) : تو گر چیره باشی بر این پنج دیو پدید آیدت راه کیهان خدیو. فردوسی . به بنده چه داده ست کیهان خدیو که از کار کوته کند دست دیو. فردوسی . خروشید کای پایمردان دیو بریده دل از کار کیهان خدیو. فردوسی . و رجوع به گیهان خدیو شود.