گاباره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گاباره . [ رِ ] (اِخ ) کرسی کانتون لاند، از ایالت مونت دُمارسن فرانسه، دارای ١٢٣٠ تن سکنه .
گاباره . [ رَ / رِ ] (اِ) غار و شکاف کوه . ◄ (اِ مرکب ) گله ٔ گاو. (جهانگیری ) (برهان ). در گناباد، گاواره، گله ٔ گاو و گوسفند را گویند. (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). ◄ (ص مرکب ) مخفف گاوباره است یعنی دوست دارنده ٔ گاو چنانکه غلام باره، امرددوست و امردباز. (آنندراج ). و رجوع به گوباره شود.