گرازنده

گرازنده . [ گ ُ زَ دَ / دِ ] (نف ) از روی ناز وتکبر خرامنده و به راه رونده . (برهان ) : نوازنده بلبل به باغ اندرون گرازنده آهو به راغ اندرون . فردوسی . دل افروز بدنام آن خارکن گرازنده مردی به نیروی تن . فردوسی . دلیری کند با من آن نادلیر چو گور گرازنده با شرزه شیر. نظامی . گوزن گرازنده در مرغزار ز مردم گریزد سوی کوه و غار. نظامی . بلا که دید گرازنده ترز آهوی نر پری که دید خرامنده تر ز کبک دری . ازرقی .