گران گوش

گران گوش . [ گ ِ ] (ص مرکب ) مردمی را گویند که گوش ایشان سنگین باشد، یعنی دیر بشنود و کر را نیز گویند چه گران گوشی به معنی کری آمده است . (برهان ). کر. اطروش . موقور. (مهذب الاسماء) : گران گوشی به قزوینی گفت : شنیدم زن کرده ای . گفت : سبحان اﷲ تو که چیزی نشنوی این خبر از کجا شنیدی . (از منتخب لطائف عبید زاکانی چ برلن ص ١٦٣). اگر راحت بخواهی در همه حال بشو هر جا گران گوش و زبان لال . میر نظمی (از شعوری ص ٣١٠).