گراینده

(گِ یَ دِ) (ص فا.) مایل، متمایل.<br>

(گِ یَ دِ) (ص فا.) مایل، متمایل.

گراینده . [ گ َ / گ ِ ی َ دَ / دِ ] (نف ) مایل . متمایل : فزاینده ٔ نام و تخت قباد گراینده ٔ تاج و شمشیر و داد. فردوسی . اگر مهربان باشد او بر پدر به نیکی گراینده و دادگر. فردوسی . ای گراینده سوی این تلبیس شعر من سوی تو چه کار آید. ناصرخسرو. گراینده شد هر دولشکر به خون علم برکشیدند چون بیستون . نظامی . که دایم به دانش گراینده باش در بستگی را گشاینده باش . نظامی . ◄ مجازاً سنگین و وزین : لاجرم کافه ٔ انام، خاصه و عوام به محبت او گراینده اند. (گلستان ). ار گراینده نباشد سیم او در جیب من از سبکساری بناگه باد برباید مرا. سوزنی . ◄ شیفته و مجازاً معتقد. مؤمن : به یزدان کند پوزش او از گناه گراینده گرددبه آئین و راه . فردوسی . گراینده باشد به یزدان پاک از او دارد امید از او ترس و باک . فردوسی . و با ترکیب های ذیل به معانی پیچاننده، تاباننده و جنباننده آید: - گراینده ٔ تاج : گراینده ٔ تاج و زرین کمر نشاننده ٔ شاه بر تخت زر. فردوسی . - گراینده ٔ تیغ : گراینده ٔ تیغ و گرزگران فروزنده ٔ نامدار افسران . فردوسی . - گراینده گرز : که جویا بدش نام وجوینده بود گراینده ٔ گرز و گوینده بود. فردوسی . گراینده گرز و نماینده تیغ به بخشش جهان را ندارد دریغ. فردوسی . گراینده گرز و نماینده تاج فروزنده ٔ ملک بر تخت عاج . فردوسی . رجوع به گرائیدن و گراییدن شود.