گردافکن

گردافکن . [ گ ُ اَ ک َ ] (نف مرکب ) پهلوان زمین زننده . پهلوان . دلیر. شجاع مردافکن . گرداوژن : منم گفت گردافکن و شیرگیر کمند و کمان دارم و گرز و تیر. فردوسی . برآشفت گردافکن تاج بخش ز دنبال هومان برانگیخت رخش . فردوسی . عنان پیچ و گردافکن و گرزدار چو من کس نبیند به گیتی سوار. فردوسی . خسرو شیردل پیلتن دریادست شاه گردافکن لشکرشکن دشمن مال . فرخی . به پنجم پسر باز گردافکنی بود اژدهاکش هژبرافکنی . اسدی . چو جام گیرد بدره ده است و بنده نواز چو تیغ گیرد گردافکن است و خصم شکن . سوزنی . رجوع به گرداوژن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی