گرم و گداز

گرم و گداز. [ گ ُ م ُ گ ُ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) درد و رنج . غم و اندوه : همه مهتران پیش باز آمدند پر از درد و گرم و گداز آمدند. فردوسی . پس آگاهی آمد بسوی گراز کزو بود خسرو به گرم و گداز. فردوسی . بدان تا بآرام بر تخت ناز نشینیم بی رنج و گرم و گداز. فردوسی . چو یزدان بدارد ز تو دست باز همیشه بمانی به گرم و گداز. فردوسی . ز انچه داری نصیب نیست ترا جز شب و روز رنج و گرم و گداز. ناصرخسرو. پیشت بپای صد صنم چنگساز باد دشمنت سال و ماه به گرم و گداز باد. منوچهری . که را بیش بخشد بزرگی وناز فزونتر دهد رنج و گرم و گداز. (گرشاسب نامه ).