گرمارود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گرمارود. [ گ َ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان الموت بخش معلم کلایه شهرستان قزوین، واقع در ٢٧ هزارگزی خاور معلم کلایه و ٦٧ هزارگزی راه عمومی . هوای آن سرد و دارای ٦٢٤ تن سکنه است . آب آنجا از رودخانه ٔ شاهرود و الموت تأمین میشود. محصول آن غلات و سیب زمینی و لبنیات و اشجار گردو و میوه جات سردسیری . شغل اهالی زراعت است و بیشتر آنان برای تأمین معاش به تنکابن میروند. قالی و گلیم و کرباس بافی دارد و دبستان نیز دارد و آثار قلعه خرابه بنام نوذر بالای تپه ٔ مجاور دیده میشود. راه به هر طرف مالرو و صعب العبور است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).