گریبان دریدن

گریبان دریدن . [ گ ِ دَ دَ ] (مص مرکب ) یقه چاک کردن . یخه پاره کردن : امروز بآویختنش میبردند میگفت رها کن که گریبان بدری . سعدی (رباعیات ). ◄ بی خویشتن شدن . دل از دست دادن . در عشق کسی سوختن : دامنکشان حسن دلاویز را چه غم کاشفتگان حسن گریبان دریده اند. سعدی (بدایع).