گریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گریت . [ گ ِ ] (اِخ ) نام یکی از دهستان های بخش پایی شهرستان خرم آباد. این دهستان در شمال باختری بخش واقع و محدود است از شمال به کوه کیان و دهستان سگوند بخش زاغه، از جنوب به دهستان سرگانه، از خاور به کوه های خورشیدوند و دهستان کازه، از خاور به بخش ویسیان . موقعیت طبیعی آن کوهستانی است . هوای آن دهستان قسمتی گرمسیر و قسمتی معتدل و مالاریائی است . آب آنجا از چشمه ٔ کول وی و چشمه ٔ عیسی و چشمه چنار وسراب جلدان و چشمه های مختلف دیگر تأمین میشود. مرتفعترین قلل کوه عبارتند از کوه کوفل، کوه شبان کش، کوه چال جرچی، یاس کوه و کوه دیراب . این ده از ١١ آبادی تشکیل گردیده . جمعیت آن در حدود ١٥٠٠ تن و قراء مهم آن عبارتند از چشمه عیسی و پری مرده . ساکنین آن از طوایف پاپی هستند. (فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).