گریه فروخوردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گریه فروخوردن . [ گ ِرْ ی َ / ی ِ ف ُ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) کنایه از ضبط کردن گریه . (آنندراج ) : فروخور گریه و در آه دردافزا فزا واله اگر مژگان ز جوش اشک گاهی سرگران بینی . درویش واله هروی (از آنندراج ). راستی عقده گشاینده ٔ ارباب دل است شمع را حوصله ٔ گریه فروخوردن نیست . صائب (از آنندراج ).