گستردنی

گستردنی . [ گ ُ ت َ دَ ] (ص لیاقت، اِ) چیزی که گسترند مثل فرش و قالی و امثال آن . (آنندراج ). آنکه به زمین پهن کنند، چون : فرش و حصیر و امثال آن . آنچه لایق گستردن و درخور پهن کردن باشد. طِراز. فَراش . طَنو. وطاء [ وَ یا وِ ] . نَطعیا نِطع. مِهاد. مَفرَش . (منتهی الارب ) : همی بوی مشک آمد از خوردنی همان زیر زربفت گستردنی . فردوسی . ز پوشیدنی هم ز افکندنی ز گستردنی هم ز آگندنی . فردوسی . به کمتر خورش بس کن از خوردنی مجوی ار نباشدت گستردنی . فردوسی . ز زر و ز سیم و زگستردنی ندیدند کس چیز جز خوردنی . اسدی . ز گستردنی بار سیصد هیون شراع و ستاره ده از گونه گون . اسدی .