گشاده زبان

گشاده زبان . [ گ ُ دَ / دِ زَ ] (ص مرکب ) کنایه از مردم فصیح و بلیغ باشد. (برهان ). کنایه از فصیح زبان . (انجمن آرا). بافصاحت . طلق اللسان : جوانی بیامد گشاده زبان سخن گفتن خوب و طبع روان . فردوسی . گشاده زبان و جوانیت هست سخن گفتن پهلوانیت هست . فردوسی . سخن گفت مرد گشاده زبان جهاندار شد زآن سخن بدگمان . فردوسی . شکر او گویدی جهان شب و روز همچو ما باشد ار گشاده زبان . فرخی . رجوع به گشاده و گشاده زبانی شود.