گلوبر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گلوبر. [ گ ُ / گ َ ب ُ ] (نف مرکب ) برنده ٔ گلو. گلوبرنده . در تداول عامه، سوزنده ٔ گلو.
گلوبر. [ گ ِ ل ُ ب ِ ] (اِخ ) یوهان ردلف (١٦٠٤ - ١٦٦٨ م .). طبیب و شیمی دان آلمانی . در کارلشتات (باویر) به جهان آمد، وی خاصیت طبی سولفات دو سود را کشف کرد که به نام نمک گلوبر خوانده شد.