گلوخی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گلوخی . [ گ َ ] (اِخ ) دهی است از بخش پشت آب شهرستان زابل واقع در ٣٠٠٠گزی شمال خاور بنجار، کنار راه مالرو جلال آباد به زابل . هوای آن گرم و معتدل و دارای ٥٥٤ تن سکنه است . آب آن از رودخانه ٔ هیرمند و محصول آن غلات و لبنیات است . شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).