گمرهی

گمرهی . [ گ ُ رَ ] (حامص مرکب ) گمراهی . بی راهی . گم کردگی راه . غی . ضلالت . غوایت : زده سر ز آیین و دین بهی رسیده به دل کژی و گمرهی . فردوسی . تا زنده ای زی گمرهی سازنده ای با ناسزا. ناصرخسرو. لاجرم ار گمرهی دلیل تو گشته ست روز و شب از گمرهی به رنج و بلایی . ناصرخسرو. شد ز ماهان شریک ناپیدا ماند ماهان ز گمرهی شیدا. نظامی . ای تو در اطباق قدرت منتهی منتهی ما در کمی ّ و گمرهی . مولوی . آنچنان خوش کس رود در مکرهی کس چنان رقصان رود در گمرهی . مولوی .