گنه کاری

گنه کاری . [ گ ُ ن َه ْ ] (حامص مرکب ) عمل گنه کار. تقصیرکاری . مجرمی . عصیان . اثم . جرم . بزه کاری : به پاسخ سخن لرزلرزان شنید ز زروان گنهکاری آمد پدید. فردوسی . ز نادانی آمد گنه کاریَم گمانم که دیوانه پنداریَم . فردوسی . خواجه درداده تن بدان خواری از چه از تهمت گنه کاری . نظامی . گرچه بر جان عاشقان خواری است توبه در عاشقی گنه کاری است . نظامی . نان دهانم بدین گنه داری نان خورانم بدان گنه کاری . نظامی . دوستانم توبه گویند از گنه کاری به من توبه تا من میکنم هرگز نباشد برقرار. سعدی (طیبات ).