گوش گل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوش گل . [ گ َ ] (اِ مرکب ) نوعی از صدف از طایفه ٔ حیوانات ناعمه یا عدیم الفقار . (یادداشت مؤلف ). ◄ نفخ غده ٔ زیرگوش . نکاف و آن آماس نَکَف یعنی غده های خرد که در بن زنخ میان نرمی گوش و پس گوش است باشد. (یادداشت مؤلف ).