گوشه دار

گوشه دار. [ ش َ / ش ِ ] (نف مرکب ) زاویه دار. (ناظم الاطباء). که گوشه دارد. که دارای گوشه است . ◄ کنایه آمیز. طعن آمیز. آمیخته به طعن و کنایه : حرفهای گوشه دار. ◄ گوشه نشین . منزوی . مقیم کنج عزلت : که از گوشه داران در این گوشه کیست که بر ماتم آرزوها گریست . نظامی (شرفنامه ص ٣١٨).