گوشه گرفتن

(~. گِ رِ تَ) (مص م.) گوشه - نشینی کردن.<br>

(~. گِ رِ تَ) (مص م.) گوشه - نشینی کردن.

گوشه گرفتن . [ ش َ / ش ِ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) گرفتن کرانه و طرف و لبه ٔ چیزی . ◄ به یک سو نشستن . (آنندراج ). گوشه نشینی کردن و خلوت گزیدن . (ناظم الاطباء). انزوا گزیدن . منزوی شدن . انزوا جستن . اعتزال . اعتکاف . عکوف . انتباذ. اعتکال . اجتناب . کنجی گزیدن . در از خلق به روی خود بستن : روم گوشه ای گیرم اندر جهان مگر خود بزودی سرآید زمان . فردوسی . دی ماه فناست پند بپذیر چون بلبل و نحل گوشه ای گیر. خاقانی . یا چو غریبان پی ره توشه گیر یا چو نظامی ز جهان گوشه گیر. نظامی . من چو آن سلطان گرفتم گوشه ای چون به معنی داد ما را توشه ای . عطار (از مقدمه ٔ تذکرةالاولیاء). گوشه گرفتم ز خلق و فایده ای نیست گوشه ٔ چشمت بلای گوشه نشین است . سعدی . گوشه گیر ای یار یا جان در میان آور که عشق تیربارانی ست یا تسلیم باید یا حذر. سعدی . عقل دیوانه شد آن سلسله ٔ مشکین کو دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست . حافظ. نقش می بستم که گیرم گوشه ای زان چشم مست طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود. حافظ.