گوشکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوشکی . [ ش َ ] (ص نسبی، ق مرکب ) منسوب به گوشک . در اصطلاح حرف در گوش گفتن واین اکثر محاوره ٔ توران است . (چراغ هدایت ). رجوع به درگوشی و زیرگوشی و بیخ گوشی ذیل ترکیبات گوش شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوشکی . [ ش َ ] (ص نسبی، ق مرکب ) منسوب به گوشک . در اصطلاح حرف در گوش گفتن واین اکثر محاوره ٔ توران است . (چراغ هدایت ). رجوع به درگوشی و زیرگوشی و بیخ گوشی ذیل ترکیبات گوش شود.