گوهر باریدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
گوهر باریدن . [ گ َ / گُو هََ دَ ] (مص مرکب ) نثار کردن و پاشیدن گوهر. ◄ بخشیدن گوهر. ◄ کنایه از جوانمردی و کرم و سخاوت باشد. ◄ کنایه از اشک ریختن . گریه کردن . گریستن . ◄ کنایه از باران باریدن ابر. رجوع به گوهربار شود.