یابان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یابان . (اِ) دشت و بیابان و صحرا. ◄ موضع شهر. (ناظم الاطباء).
یابان . (اِخ ) صاحب صبح الاعشی ذیل «انساب عجم » آرد که رومیان از نسل بنی کتیم بن یونان اند و او یابان بن یافث بن نوح است . (صبح الاعشی ج ١ ص ٣٦٧). و رجوع به یاوان و یونان شود.
یابان .(اِخ ) صورت عربی کلمه ٔ ژاپن است . رجوع به همین لغت نامه و ضمیمه ٔ معجم البلدان (منجم العمران ) ص ٣٤٦ شود.