یابر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
یابر. [ ب ِ ] (اِ) دهی و زمینی که سلاطین در وجه معیشت ارباب استحقاق و غیره دهند و به ترکی سیورغال خوانند. (برهان ) (از انجمن آرا) (از آنندراج ) : کمترین یابری از احسانت ملک فغفور و قیصر و رای است . علی شطرنجی .