واژه جو

یاتاغان

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

یاتاغان . (ترکی، اِ) قسمی شمشیر معمول ترک و عرب . شمشیر ترکی . اسلحه ای برای کشتن که بجای سلاح کمری اروپائی از کمر آویخته میشود. یتاغان . یاتاقان و یطقان، سیف . (لغت عربی به فرانسه ). ◄ محمل . بستر. جایگاه . جای . ◄ محور (در لکومتیف ). ◄ دو نیم دایره از جنس بوبیت که در موتور اتومبیل جایی که دسته ٔ پیستونها بر روی میل لنگ نصب می شود قرار دارد. یاطاقان . یاتاقان .

معنی یاتاغان | واژه جو