یَرْضَهُ

تَشْکُرُوا یَرْضَهُ لَکُمْ «یَرْضَهُ» به ضم «ها» در قرائت مشهور، بدون اشباع ضمیر خوانده مى شود; زیرا در اصل «یَرْضاه» بوده و «الف» به خاطر جزم افتاده، و «یَرْضَهُ» شده است، ضمناً، باید توجّه داشت که این ضمیر به «شکر» بر مى گردد، و کلمه «شکر» هر چند، در عبارت قبل صریحاً نیامده، اما جمله «اِنْ تَشْکُرُوا» دال بر آن است، مانند ضمیر در «اِعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلْتَّقْوى» که به عدالت باز مى گردد.(14)