آخته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آخته . [ ت َ / ت ِ ] (ترکی، ص ) خایه برکشیده . خصی کرده از جانوران و خاصه اسب و خروس . اَخته .
آخته . [ ت َ / ت ِ ] (ن مف ) اَخْته . آهخته . آهیخته . کشیده . برکشیده . آهنجیده . لنجیده . مسلول . مشهر. بیرون کرده . برآورده . بیرون کشیده . مستخرج . ◄ درازکرده . ممدود. ممدوده . مبسوط. ◄ برافراشته . مرفوع . بلندکرده . برفراشته . ◄ بردوخته به (چشم ). ◄ کنده . برکنده (جامه ). ◄ کشیده (صف و رده ). ◄ پیوسته . متصل . ◄ نواخته . بساز و بسامان کرده . و رجوع به آختن شود.