آستان

آستان . (اِ) درگاه . درگه . آستانه . وصید. فِناء. سُدّه . کفش کن . جناب . عتبه . ساحت . حضرت . کریاس (بفارسی ). اُسکفه . گذرگاه . و آن قسمت پیشین خانه باشد پیوسته ٔ بدر : چو آن شیرپیکر علامت به بندد کند سجده بر آستانش دوپیکر. ناصرخسرو. کز ندیمان مجلس ار نشود از مقیمان آستان باشد. انوری . وآنکه چون آستان فتد در پای پیش او سر به آستان ننهند. مجیر بیلقانی . از خانه ٔ اختیار خصمت چون پرده برون آستان باد. سیف اسفرنگ . راست شو تا به راستان برسی خاک شو تا بر آستان برسی . اوحدی . سود کس بر زیان او مپسند فتنه بر آستان او مپسند. اوحدی . مشو یک زمان غایب از آستانش که هر کس که غایب شد او هست خایب . سلمان ساوجی . بر آستان تو غوغای عاشقان نه عجب که هر کجا شکرستان بود مگس باشد. حافظ. از آستان پیر مغان سر چرا کشم دولت در این سرا و گشایش در این در است . حافظ. ♦ آستان بوس ؛ آستان بوسی : پادشاها همه شاهان که بخواب آمده اند آستان بوس تو در خواب تمنا کردند. امیرخسرو. ♦ آستان بوسی ؛ اصطلاحی است در زبان ادب و احترام مترادف تشرف و بخدمت رسیدن، یعنی نزد بزرگی رفتن . ◄ (ص ) ستان . برپشت خفته : در تنگنای بیضه زتأثیر عدل او نقاش صنع پیکر مرغ آستان نهاد. سلمان ساوجی .