آسغده

آسغده . [ س ُ دَ / دِ ] (ن مف ) (از: آ، نا + سُغده، سوخته ) نیم سوز : ایستاده میان گرمابه همچو آسغده در میان تنور. معروفی .

آسغده . [ س َ دَ / دِ ] (ن مف ) (از: آ، نا + سغده، سخته یعنی سنجیده و وزن کرده ) نسنجیده و وزن ناکرده : خاطر عاطر تو غارت کرد گنج آسغده ٔنهان قلم . مسعودسعد.

آسغده . [ س َ دَ / دِ ] (ن مف ) ساخته . آماده . سیجیده . بسیجیده : همی بایدْت رفت و راه دور است بسغده دار یکسر شغلها را. رودکی . نشاید درون نابسغده شدن نباید که نَتْوانْش بازآمدن . ابوشکور. که من مقدمه ٔ خویش را فرستادم بدانکه آمدنم را بسغده باشد کار. عنصری . چو آمد سوی کاخ فغفور چین ابا این بسغده دلیران کین . اسدی . جائی که جنگ باشد پذرفته ایم صلح وآنجا که صلح باشد آسغده ایم جنگ . سوزنی . ◄ گردآمده . فراهم شده : تن و جان چو هر دو فرودآمدند بیک جای هر دو بسغده شدند. ابوشکور.