آشوفتن

آشوفتن . [ ت َ ] (مص ) آشفتن . برآشفتن . غضبناک و خشمگین گردیدن . بهم برآمدن : نه مردی بود خیره آشوفتن بزیراندرآورده را کوفتن . فردوسی . ♦ بیکدیگر آشوفتن ؛ خشم گرفتن یکی بر دیگری : دلیران بیکدیگر آشوفتند همی گرز بر یکدگر کوفتند. فردوسی . ◄ بهیجان آمدن . بهیجان آوردن : چو لشکر سراسر برآشوفتند بگرز و تبرزین همی کوفتند سپاه اندرآمد ز جای کمین سیه شد بر آن نامداران زمین . فردوسی . بهو چون سپه دید کآشوفتند بفرمود تا کوس کین کوفتند. اسدی . لوت خوردند و سماع آغاز کرد خانقه تا سقف شد پر دود و گرد دود مطبخ گرد آن پا کوفتن زاشتیاق و وجد و جان آشوفتن . مولوی . ◄ منقلب شدن هوا و مانند آن : ز بس گرز بر ترکها کوفتن فتاد آسمان اندر آشوفتن . اسدی (گرشاسب نامه ). ◄ زیر و زبر شدن . رجوع به آشوفته شود. ◄ برهم زدن با چوبی یا چیزی مانند آن توده ای را. زبرزیر کردن مجموعی را. آشوردن : چو زنبور خانه برآشوفتی گریز از محلت که گرم اوفتی . سعدی . ◄ بهم خوردن، یعنی سرخ شدن و دردگن گشتن و رمد پدید آمدن (در چشم ) : چشم بی شرم تو گر روزی برآشوبد ز درد نوک خارش جا کشو باد ای دریده چشم و کون . منجیک . اسم مصدر و مصدردوم آن آشوب است . آشوفتم . برآشوب .