آفسانه

آفسانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ) افسانه : بدان بد کزین بد بهانه منم سخن را نخست آفسانه منم . فردوسی . آن موی که در ستایش آمد زلف است و کله نه موی شانه مردم جستم نه ریش و دستار حکمت گفتم نه آفسانه . عمادی . به پیش خلق شب و روز برمناقب تست مدارِقصه و تاریخ و آفسانه ٔ من . سیف اسفرنگ .