آلودگی

آلودگی . [ دَ / دِ ] (حامص، اِ) لَوث . آلایش . عادت باعمال زشت . ◄ گناه . فسق . فجور. جرم . ◄ شوخ . دَرَن . وَسَخ : چو بشنید از او شاه به، دین به پذیرفت از او راه و آئین به پر از نور ایزد بشد دخمه ها وز آلودگی پاک شد تخمه ها. دقیقی . چنان دان که هرگز گرامی پسر نبوده ست یازان بخون پدر مگر مادرش تخمه را تیره کرد پسر را به آلودگی خیره کرد. فردوسی . زن پاک تن را به آلودگی برد نام و یازد به بیهودگی . فردوسی . ره داور پاک بنمودشان از آلودگی ها بپالودشان . فردوسی . در این خرقه بسی آلودگی هست خوشا وقت قبای می فروشان . حافظ. آلودگی خرقه خرابی ّ جهانست . حافظ. ◄ عَذِره . گوه : در حدث افتد نداند بوی چیست از من است این بوی یا آلودگیست . مولوی . ♦ آلودگی آب ؛ تیرگی آن . ◄ دَین . وام . بدهکاری .