آمختن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
آمختن . [ م ُ ت َ ] (مص ) مخفف آموختن . تعلم . یاد گرفتن . ◄ تعلیم . یاد دادن : هرکه نامُخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار. رودکی . بیامد همانگاه نستور شیر نبرده کیان زاده پور زریر بکشتش بسی دشمنان بی شمار که آمخته بد از پدر کارزار. دقیقی . جهان را به آئین شاهی بدار چو آمختی از پاک پروردگار. فردوسی . اگرچند مردم ندیده بد اوی ز سیمرغ آمخته بد گفتگوی . فردوسی . بپروردشان از ره بدخوئی بیامختشان کژّی و جادوئی . فردوسی . برنج و بسختی جگر سخته بود ز رستم هنرها بیامخته بود. فردوسی .