أَنَام

وَالأَرْضَ وَضَعَها لِلْاَنَامِ «أَنَام» از مادّه «أنَم» را بعضى، به معناى «انسان ها» و بعضى، به معناى «انس و جنّ» و گاه آن را به معناى «هر موجود ذى روح» تفسیر کرده اند. البته، جمعى از ارباب لغت و مفسران، آن را به مطلق «خلق» نیز تفسیر کرده اند; ولى، قرائن موجود و خطاب هاى سوره که متوجّه انس و جنّ است نشان مى دهد که منظور از آن در اینجا همان انس و جنّ است.(4)