ابن ابی الصقر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابن ابی الصقر. [ اِ ن ُ اَ بِص ْ ص َ ] (اِخ ) ابوالحسن محمدبن علی بن الحسن بن عمر واسطی . فقیه شافعی . شاگرد ابواسحاق شیرازی در فقه . لکن به ادب و شعر بیشتر گرائیده و بدان سمت مشهورتر است . ولادت ٤٠٩ هَ .ق . و وفات ٤٩٨.