واژه جو

ابن عطیف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ابن عطیف . [ اِ ن ُ ع َ ] (اِخ ) حسن بن موسی بن احمد دمشقی . ادیب و فقیه حنفی . با برادر خویش رمضان بن موسی به دمشق علم آموخت و در یکی از جامعهای دمشق بمنصب خطابت نائل آمد و در هفت سال آخر عمر به فالج مبتلا شد و در دمشق درگذشت . مولد او به سال ١٠٢٠ هَ .ق . و وفات در سنه ٔ ١٠٩٤ بوده است .

معنی ابن عطیف | واژه جو