ابن هبل

ابن هبل . [ اِ ن ُ هََ ب َ ] (اِخ ) مهذب الدین ابوالحسن علی بن احمد طبیب . مولد او به بغداد به سال ٥١٥ هَ . ق . در مدرسه ٔ نظامیه فقه و نحو فراگرفت و سپس به تحصیل طب پرداخت و سفری بارمنستان کرد و پادشاه ارمن بشهر اخلاط وی را طبیب خاص خویش کردو در آنجا ثروت بسیار اندوخت و بماردین بازگشت و بخدمت بدرالدین لؤلؤ پیوست و در ٧٥ سالگی نابینا شد و به سال ٦١٠ درگذشت . از تألیفات اوست : المختارات فی الطب . او را پسری بود به نام شمس الدین ابوالعباس احمد و وی شاعر و نیز طبیب بود و بدربار کیکاوس سلجوقی پادشاه آسیةالصغری میزیست و هم بدانجا وفات کرد.