ابوخالد کابلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوخالد کابلی . [ اَ ل ِ دِ ب ُ ] (اِخ ) وردان، ملقب به کنکر. او از اصحاب علی بن الحسین علیهماالسلام است و گویند پس از شهادت حضرت حسین بن علی علیه السلام همه ٔ شیعیان از مذهب خویش بگشتند جز چهارتن و آنان ابوخالد کابلی و یحیی بن ام طویل و جبیربن مطعم و جابربن عبداﷲ باشد. او در اول به امامت محمدبن حنفیه گروید و مذهب کیسانیه گرفت و سپس بوسیله ٔ یحیی بن ام طویل از آن طریقت بگشت و بخدمت علی بن الحسین علیهماالسلام پیوست و برای احتراز از قتل و سفک حجاج مدتی متواری بزیست و سپس بمکه ٔ مکرمه پناه جست و در آخر عمر سفری برای دیدار مادر بکابل شد. و پس از وفات علی بن الحسین در سلک اصحاب امام جعفر صادق علیه السلام درآمد. و رجوع به نامه ٔ دانشوران ج ١ ص ٩٠ شود.