ابوطویل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ابوطویل . [ اَ طَ ] (اِخ ) نام قلعه ای به افریقیه نزدیک تونس . پس از خرابی قیروان سکنه ٔ قیروان به قلعه ٔ ابوطویل هجرت کردند وآن قلعه آبادان شد و مرکز قبائل صنهاجه گردید. و این همان قلعه است که ابویزید خارجی در او تحصن کرد.
ابوطویل . [ اَ طَ ] (اِخ ) شطب الممدود. صحابی است .