احتفاظ

(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) نگاه داشتن، حفظ کردن.<BR>۲- (مص ل.) خویشتن داری کردن.<br>

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص م.) نگاه داشتن، حفظ کردن. ۲- (مص ل.) خویشتن داری کردن.

احتفاظ. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) اِحتراس . نگه داشتن . (زوزنی ) (مجمل اللغة). نگاه داشتن . (تاج المصادر). ◄ خویشتن داری کردن . (مؤید الفضلاء) (صراح ). ◄ بخشم شدن . (منتهی الارب ). خشم گرفتن . (تاج المصادر). ◄ احتفاظ خود را؛ اختصاص دادن چیزی خویشتن را. (منتهی الارب ).