احتفاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
احتفاف . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) بهم پیوستن موی را پس سر. ◄ فرمان دادن زن را تا مویش به رشته، پس سر بندد. (منتهی الارب ). ◄ موی از روی خود برکندن زن . (زوزنی ). بند انداختن . حَف ّ. برهنه و ساده کردن زن روی را از موی برای زینت . (منتهی الارب ). ◄ خوردن آنچه در دیگ باشد از طعام . ◄ بریدن گیاه از زمین . ◄ طواف کردن و گرداگرد برآمدن . (منتهی الارب ). احاطه کردن . دوره کردن .