ارسترات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ارسترات . [ اِ رُ ] (اِخ ) وی از افراد گمنام شهر اِفسس بود که برای کسب شهرت و نام جاوید، معبد دیان، واقع در افسس را که یکی از عجایب سبعه ٔ عالم بود بسوخت و این عمل در همان شبی واقع شد که اسکندر متولد گردید (٣٥٦ ق . م .) مردم افسس که از این عمل او خشمناک شده بودند فرمان صادر کردند که هرکه نام ارسترات را بر زبان راند مجازات وی مرگ خواهد بود.