اسافة

اسافة. [ اَ ف َ ] (اِخ ) نام قبیله ای از عرب .

اسافة. [ اِ ف َ ] (ع مص ) هلاک شدن مال کسی . (تاج المصادر بیهقی ) (منتهی الارب ). ◄ مردن فرزند مادر و پدر را. (منتهی الارب ). ◄ اساف الخارز؛ اثأی فانخرمت الخرزتان . (اقرب الموارد)؛ درفش سطبر زده دوخت پس تباه گردیدند هر دو درز.(منتهی الارب ). ◄ شکافتن و باز کردن، چنانکه درز دوخته را: اساف الخرزة؛ باز کرد درز دوخته را. ◄ باشمشیر شدن . (تاج المصادر بیهقی ). ♦ امثال : اساف حتی لایشتکی السواف َ ؛ در حق کسی گویند که از کثرت توالی هموم خوگر حوادث و سختیها گردیده باشد. (منتهی الارب ). ◄ سخن تباه کردن . (تاج المصادر بیهقی ).

اسافة. [ اَ / اِ / اُ ف َ ] (ع ص ) اَسیفة. زمین تنک و یا زمینی که چیزی نرویاند. زمین نارویاننده .