استجازه

(اِ تِ زِ) [ ع. استجازة ] (مص م.) اجازه خواستن، رخصت طلبیدن. ج. استجازات.<br>

(اِ تِ زِ) [ ع. استجازه ] (مص م.) اجازه خواستن، رخصت طلبیدن. ج. استجازات.

استجازه . [ اِ ت ِ زَ ] (ع مص ) اجازت خواستن . (منتهی الارب ) (زوزنی ) (غیاث ). اذن خواستن . دستوری خواستن . رخصت طلبیدن . اجازت طلبیدن . ◄ صله طلبیدن . (منتهی الارب ). عطا خواستن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). ◄ جواز خواستن، و آن آبی باشد که مواشی و زراعت را دهند. (منتهی الارب ). آب خواستن برای زمین یا چاروا. جواز خواستن و آبی باشدکه فرا چهارپای و کشت دهند. (تاج المصادر بیهقی ).