استراکیسمس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
استراکیسمس . [ اُ م ُ ](یونانی، اِ) استراسیسم .کلیس تنس پس از تبعید پیزیستراتیدس (٥٠٩ ق . م .) در آتن قانونی وضع کرد که بموجب آن افراد مدینه می توانستند هر کسی را که استبداد و یا جاه طلبی او مخل آزادی عمومی است به ده سال تبعید محکوم سازند. چنین حکمی را استراکیسمس میگفتند و اجرای آن منوط بموافقت شش هزار تن از افراد مدینه بود. میلتیادِس و تمیستوکلس و اریستیدس و بسیاری دیگر از بزرگان آتن بدین عنوان ازآتن تبعید شدند. پلوتارخس می نویسد که استراکیسمس درحدود سال ٤٢٠ ق . م . منسوخ شد. (فرهنگ تمدن قدیم ).