اسقیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسقیه . [ اَ ی َ ] (ع اِ) ج ِ سِقاء. (دهار). ج ِ سِقاء، بمعنی مَشک شیر و آب . (منتهی الارب ). ◄ ج ِ سقی، بمعنی آب خورده و سیراب و کشت آب پاشیده و مانند آن . (منتهی الارب ). ◄ نصیب های آب . ◄ ج ِ سقی ّ، بمعنی ابر بزرگ قطره . (منتهی الارب ). ابرهای باباران .