اشتیخنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشتیخنی . [ اِ خ َ] (اِخ ) ابوبکر محمدبن مت اشتیخنی . از فقیهان شافعی بود و حدیث نیز میکرد. وی در غره ٔ رجب سال ٣٨٨ هَ .ق . درگذشت . رجوع به انساب سمعانی برگ ٣٨ الف شود.
اشتیخنی . [ اِ خ َ ] (اِخ ) ابواللیث نصربن فتح بن احمد اشتیخنی . از ابوعیسی محمدبن عیسی ترمذی و ابوموسی عمران بن ادریس خثعمی و دیگران روایت کرده است و ابونصر ملاحمی از وی روایت دارد. (از انساب سمعانی برگ ٣٨ «ب »).