اشمار

اشمار. [ اِ ] (اِ) شمار : صد بار بروزی در، پرها بشمارند چون نیم دبیری که غلط کرده به اشمار. منوچهری . که ضرورت بود عقد این گدا این غریب اشمار را نبود وفا. مولوی . و رجوع به غریب اشمار شود.

اشمار. [ اِ ] (ع مص ) همه ٔ پستان ناقه را بستن . ◄ شتابانیدن آنرا.(منتهی الارب ). شتابانیدن کسی را. (المنجد). ◄ آبستن کردن فحل، ناقه را. آبستن گردانیدن شتر، ماده شتر را. (منتهی الارب ) . ◄ درنوردیدن . یقال : اشمره بالسیف ؛ ادرجه . (منتهی الارب ). اشمره بالسیف ؛ ادرجه . (المنجد).