اعکال

اعکال . [ اَ ] (ع ص، اِ) ج ِ عِکل و عُکل، بمعنی ناکس و فرومایه . (آنندراج ). ج ِ عِکل و عُکل، بمعنی ناکس . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ج ِ عِکل و عُکل، بمعنی فرومایه و جوهری آنرا خاص مردان دانسته است . (از اقرب الموارد). و رجوع به عکل شود.

اعکال . [ اِ ] (ع مص ) مشتبه و دشوار گشتن کار و سخن بر کسی، یقال : اعکل علی َّ الخبر؛ ای اشکل . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). مشتبه و دشوار گشتن کار و سخن بر کسی . (آنندراج ). ملتبس و مشتبه شدن امری . (از اقرب الموارد). ◄ بستن زانوی شتر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).