الفک

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

الفک . [ اَ ف َ ] (ع ص ) مرد چپه دست . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). احمق لَفیک . اَلفَت .(اقرب الموارد). ◄ گول . (منتهی الارب ).